مدتهاست که جامعه سنتی ما به خود روشنفکر ندیده است و یا شاید بهتر بگویم نمی خواهد که ببیند.

جامعه سنتی ما سالهاست که دیگر احتیاج به دگراندیش و روشنفکر ندارد چون امروزه همه خود را روشنفکر و می توان  گفت فلاسفه روز می خوانندحال اگر در این بین کسی به طور واقعی تفکری خاص داشته باشد و به معنی کلمه روشنفکر باشد به سادگی از کنار آن عبور می کنیم و یا گاهی چنان گستاخانه به آن تجاوز می کنیم تو گویی کلام ما را ربوده است.

حال گروهی با دیدگاهی تازه به این موضوع و استفاده از مجسمه هایی که درشهر به سادگی از کنارشان عبور میکنیم به عنوان دگر اندیشان و روشنفکران دور افتاده جامعه، فیلمی را تهیه کرده اند به نام<<سکوت سترگ دیدبانان تعادل>> به کارگردانی هادی باجلان و نویسندگی مجید بحیرایی که این موضوع را در حد توان به چالش کشیده اند.

این گروه مجسمه های گوناگون شهر را به عنوان روشنفکر و دگراندیش به ما نشان می دهند و برخورد مردم با این گونۀ خاصِ جامعه سنتی را در قالب یک فیلم کوتاه به تصویر کشیده اند.

به امید لحظه ای تازه،تفکری تازه تر و جامعه ای آگاه تر

من هم همانند گروه سازندۀ فیلم، متن خود را با کلام << اریش فِروُید >>به پایان میرسانم

سکوت

پژواک سخنان و نویدهاست

تهنشین هر واژه

و ته ماندۀ فریاد است

سکوت،سکوت است

سکوت، آیندۀ من است

                                                         ایمان